Tucson (2020)

Deze serie uit 2020 is een van de belangrijkste uit mijn oeuvre, omdat ik de manier van aanpak van toen in de jaren daarop heb ontwikkeld tot een standaard aanpak die ik gebruik bij elk nieuw kunstproject:

• ik bepaal vooraf het aantal werken dat ik wil gaan maken
• ik meng de belangrijkste basiskleuren in grote hoeveelheden en gebruik die kleuren in alle werken in de achtergrond
• daarna meng ik accentkleuren (veel meer dan de basiskleuren) in minder grote hoeveelheden voor de lagen die daarop volgen
• ik schilder tegelijkertijd aan alle schilderijen
• daarbij werk ik laag op laag, waarbij ik binnen lagen wel nat-in-nat schilder, maar ik pas een nieuwe laag aanbreng als die eronder helemaal droog is

Het gevolg is dat sinds Tucson elke serie een specifiek en herkenbaar palet heeft, wat zorgt voor de esthetische synergie tussen individueel karakter en saamhorigheid. En dat is een van de belangrijkste onderdelen van mijn ‘waarom’.

Tucson tekeningen

Tucson 2.0

Zes jaar later, in 2026, wilde ik een hele kraam vol Tucson-werk presenteren tijdens de kunstmarkt Tuindorp ‘t Lansink. Dat betekende niet alleen dat er meer werk nodig was, maar vooral ook veel groter werk. En dus begon ik twee maanden voor de markt aan drie XXL schilderijen op canvas van respectievelijk 70x90cm (2x) en 90x125cm. Ter vergelijking: de canvasboards uit 2020 meten allemaal 24x30cm.

Het vergroten van de scenes was niet direct een onverdeeld succes en leverde me in eerste instantie problemen op. Het deed me denken aan de opmerking van mijn kunstdocent Wycher Noord: ‘Hoe groter je doek, hoe groter je problemen.’

Ten eerst bleken sommige kleuren ongeschikt om een op een over te nemen op zulke grote doeken – veel te uitgesproken of te agressief in zulke grote vlakken. Een aangepast palet dus, meer vergrijsd, maar niet te, want het moesten nog wel steeds zonnige schilderijen worden.

Ten tweede bleken sommige composities te saai in het groot, er gebeurde te weinig. Hoe los je dat op? Een van de meest voor de hand liggende oplossingen was het toevoegen van detail of extra onderdelen, maar dat stond me tegen. Ik wilde niet in de detail-valkuil trappen – aangezien details niet passen in mijn stijl, maar ook omdat details op zulke grote doeken juist de aandacht kunnen gaan trekken en dat wilde ik juist niet. De oplossing die ik bedacht was drieledig:

1. meer schaduw toevoegen
2. meer kleurverloop toevoegen in de al bestaande vormen
3. meer textuur toevoegen door oliepastelkrijt te gebruiken over de olieverf heen.

Dat werkte! De doeken kwamen tot leven, kregen meer gelaagdheid en straalden precies de sfeer uit die ik voor ogen had: schaduwen van potplanten op verweerde muren en straten beschenen door felle zon.

In de periode dat ik zat te broeden op een oplossing voor de grotere doeken werkte ik aan kleine schetsen in sets van 3. Ik had van tevoren al papier op maat geknipt. En telkens als ik klaar was met schilderen met een paletkleur gebruikte ik het restje als achtergrond voor 3 van die beoogde schetsen. Zo had ik na twee weken 6 setjes van 3 papieren met achtergrond van 15x20cm.

Elke set kreeg een specifiek onderwerp uit de Tucson serie. Zo is er een setje van 3 met grote cactussen, een set met 3 kozijnen, eentje met 3 deuren met daarnaast potplanten, enzovoort. Elk setje heb ik vervolgens op een wit karton geplakt, om zo een passe-partout te suggereren. Op die manier krijg je direct een mooi beeld van hoe het aan de muur zou staan.

Tot slot maakte ik nog 9 aquareltekeningen binnen hetzelfde thema: cacti, succulenten, agaves, potplanten.

En zo breidde ik de Tucson serie zes jaar na afronding onverwacht uit met 27 kleinere en 3 grotere werken. Het resultaat van de Tucson kraam op de Tuindorpmarkt wordt vervolgd:

Tucson kunstkaarten

Tucson kalender