475woorden, 3min leestijd
Hoe kunnen we het nieuwe jaar beter beginnen dan met het kroonjuweel van mijn Nachttuinserie: Nachttuintroost. Een dans in het maanlicht van anemomen, rudbeckia, slangentong, pruikenboom en Oost-Indische kers die weldaad brengt waar de dans ook heengaat.
Wat ik heb verbeeld in dit doek is de diepgang en grote schoonheid van de complexe emotionele toestand van de psyche nadat een deel ervan is gestorven samen met de persoon die je liefhad.
Alles wat de tuin me leerde over leven, dood, de seizoenen, ontkiemen en loslaten heb ik weten te vangen in dit schilderij. Het is een doek vol mysterie en verlangen en past in mijn optiek perfect bij de tegenstrijdige gevoelens tijdens een periode van rouw. Verdriet, wanhoop, woede, maar ook liefde, dankbaarheid, moed en vertrouwen. Na een groot verlies blijft dat verlies altijd aanwezig, net zoals de donkere kleuren en schaduwen in dit schilderij. Tegelijkertijd vraagt het leven in het nu steeds meer je aandacht en liefde (de witte bloemen). Uiteindelijk kun je verder dankzij de kiemkracht van het leven om zelf ook weer tot bloei te komen (de gele bloemen).
Details Nachttuintroost
Olieverf op canvas, 90 x 125 cm (2025) in zwarte, houten baklijst (94 x 129 cm inclusief baklijst).
Nachttuintroost is op dit moment niet te koop.
Nachttuintroost in avondlicht
Ontstaan van Nachttuintroost
Nachttuintroost is het eerste schilderij dat ik maakte waarbij ik de compositie wilde laten ontstaan tijdens het schilderen. Ik het het schilderij daarom opgebouwd uit meerdere lagen, waarbij elke laag een eigen compositie heeft en waarbij ik elke afzonderlijke laag heb laten drogen voordat ik een nieuwe laag heb toegevoegd. Elke opvolgende laag moest naast een eigen compositie, compositionair en qua kleur ook passen bij de laag eronder.
Deze aanpak vergt veel van mij omdat verbinden met het werk en er afstand van nemen elkaar constant afwisselen. Het is spannend om niet te weten waar je aan begint, om vertrouwen te hebben in een goede afloop en in mijn vermogen het schilderij te ‘lezen’ en er adequaat op te kunnen reageren tijdens de opbouwfase. Gelukkig geeft deze techniek me ook veel tijd, omdat ik moet wachten tot elke afzonderlijke laag droog is. Zo kan ik dus na elke laag even bijkomen en me opladen voor de volgende laag.
Het resultaat heeft me in meerdere opzichten verrast. In de eerste plaats omdat de gelaagdheid rechtdoet aan de complexiteit van mijn emotionele gesteldheid in het jaar nadat ik mijn moeder verloor. Daarnaast heeft de lange tijd dat ik aan het schilderij gewerkt heb ook gezorgd voor extra connectie. Het werk heeft een hele eigen identiteit geclaimd, alsof het zich met elke nieuwe laag weer iets meer van mij losweek en tegelijkertijd is het meer met mij verbonden dan welk schilderij ook.
Het resultaat is een uniek doek vol troost in de puurste vorm: liefde, compassie en ruimte.
