Een jaar of wat geleden besloot ik vanwege meerdere redenen mijn tekeningen niet meer te verkopen. De verkooptechnische redenen waren dat inkttekeningen slecht verkopen en omdat ik er zoveel maak het in de shop kan leiden tot overkill. Natuurlijk, je kunt cureren, maar dat vind ik zo aanmatigend. Alsof ik ga bepalen wat iemand mooi moet vinden. Wie weet dat ik volgend jaar eens een selectie maak van ‘de “beste” inkttekeningen van de afgelopen 10 jaar’. Tot die tijd leek het me de slimste optie om de tekeningen offline te halen. Wat tot gevolg had dat ze op mijn website ook ineens een ondergeschoven kindje leken. Op de verschillende projectpagina’s staan de tekeningen helemaal onderaan, ‘oh ja, deze maakte ik ook nog ter voorbereiding van…’. Procesmatig klopt daar niets van, want ze zijn juist mijn startpunt, geen leuk extraatje of onbelangrijke bijzaak.
Daarom vandaag een blog over mijn Jungledromen tekeningen. Het zijn er maar vijf, maar ze hebben een belangrijke rol gespeeld in het Jungledromenproces en in de ontwikkeling van mijn compositiespel. Zowel Lila Lelievijver als Lila Lianen (schilderijen) hebben enorm veel diepte en dat is dankzij de tekeningen die eraan vooraf gingen.
Als kunstenaar binnen een kapitalische kunstwereld met klassenstrijd weet ik natuurlijk allang dat als iets niet verkoopt dat niets zegt over de daadwerkelijke waarde. Toch moest ik daar zelf alsnog achterkomen in de zin van dat de tekeningen inhoudelijk meer aandacht verdienen, ookal staan ze niet in mijn shop. En ondanks dat de blogs over mijn kunstproces vorig jaar onderaan het lijstje bungelden van meest gelezen blogs (een eufemistische manier om te zeggen dat niemand ze heeft gelezen xd) waag ik me nu toch maar weer eens aan dat proces, zij het via een achterdeur en zij het zeer summier. Alsof ik mezelf er steeds aan moet herinneren dat dit mijn website is en dat ik hem kan vullen met inhoud die ik belangrijk acht. Naast een portfoliofunctie voor de buhne heeft hij namelijk ook een persoonlijke archieffunctie. En archieven zijn saai. De inhoud zit opgeborgen in identieke dozen en vraagt een inverstering van degene die ergens naar op zoek is. En elke websitebezoeker kan kiezen: neem ik de deur naar het portfolio of kies ik de ingang van het archief. De ene keuze is niet beter dan de andere. Het enige dat ik niet wil is die keuze al voor je maken. Dus bied ik beide.
Misschien is dit ook een argument om de inkttekeningen gewoon weer in de shop te zetten….
