De zomer van 2026 was voor mij de zomer van een existentiële crisis op artistiek gebied, realiseren dat de zon helemaal niet stilstaat en The Odyssey. Het effect ervan herinnert me aan de dialoog uit Sleepless in Seattle: “What do they call that, when everything intersects?” “The Bermuda Triangle.”





Ik ben op zoek naar niet-monotheïstische gemeenschappelijke waarden. Dat doe ik visueel aan de hand van voorchristelijke archeologische vondsten. Daarnaast verdiep ik mij in vroege beschavingen, hun verhalen, mythologie en maatschappelijke structuren, om te ontdekken of er iets is om op voort te bouwen. Omdat een krachtige invention of tradition in staat is groepsgedrag positief te beinvloeden.
Een experimentele serie plantportretten die de deur opende naar het ontdekken van een heel nieuwe richting.





“Botaniska” is een serie plantportretten geïnspireerd op de bijzondere plantvormen in de botanische tuinen in Göteborg en Stockholm. Het blauwe, diffuse, noordelijke zomerlicht heb ik vertaald naar een palet met zo min mogelijk geel.
Wat in de zomer van 2024 begon als een kunstproject met enkel blauw, rood en paars, is in 18 maanden uitgegroeid tot een serie waarin de kleur geel de weg terug vond naar mijn palet. Over dit proces schreef ik een longread.



Deze serie schilderijen en tekeningen ontstond na mijn bezoek aan het Victoriahuset in de botanische tuin van Stockholm.
Jungledromen heeft me veel geleerd over dingen die je wel kunt willen, maar die misschien (nog) niet de bedoeling zijn. Over doordrammen en het deksel op de neus krijgen. Over op je schreden terugkeren, geduld hebben en opnieuw beginnen.





De Nachttuin tekeningen, collages en schilderijen zijn geïnspireerd op de tuin van mijn moeder. Na haar overlijden in de lente van 2024 lukte het een hele tijd niet om met kleur te werken. Tegelijkertijd wilde ik graag haar tuin vastleggen, haar levende erfenis. Dus werkte ik met inkt en houtskool.
Tegen het einde van de zomer liep ik tijdens de schemering door mijn moeders tuin en viel het me op hoe het avondlicht de kleuren dempte. Felpaars werd aubergine, magenta werd oudroze. Deze kleuren kon mijn hart wel aan, met een aantal schilderijen als resultaat.



De tekeningen en schilderijen van mijn “In de Kas” of “Inside the Glasshouse” serie zijn geïnspireerd op de schaduwplanten in de kassen van de Botanische Tuin van Glasgow en de Jochemhof in Steyl, die ik beide bezocht in de herfst van 2023.
Schaduwplanten hebben een speciale plek in mijn hart. Ze herinneren mij eraan dat er ook in het donker leven kan ontstaan met een grote diversiteit aan kleuren en vormen.
Die verscheidenheid heb ik vertaald in vier schilderijen vol afwisselende vormen. En elk met een andere hoofdkleur: geel, groen, blauw en rood.





Een serie schilderijen en collages over afkomst en nalatenschap waarin vormen en kleuren van generatie op generatie worden doorgegeven.
Wat van mij is van mij? Wat van mij is van mijn moeder? Wat van mij is van mijn vader? Wat van mij is van nog verder terug? Wat neem ik mee, wat laat ik los, en zijn er dingen in mij die ik niet kan veranderen en waar ik vrede mee moet sluiten? En kan ik daarbij misschien nog iets leren van John Mayer of Snoop Dogg?



Vier weken in een totaal andere wereld. Een andere klimaatzone vol andere botanische vormen: inspiratie waarop ik ruim een jaar heb kunnen teren. Maar ook: zo heet dat ik niet kon nadenken als ik niet in de airco van de supermarkt of de auto was waardoor de maand in mijn herinnering is verworden tot een soort koortsdroom. Tekenen in trance en schilderen als seance.
Het resultaat? Inkttekeningen van agaves, cacti en bougainvilleas. Schetsen van stadgezichten, balkons en tuinen. En schilderijen van fruit. Dus ondanks de verzengende hitte die elke originele gedachte leek te verstikken, kwam er die zomer wel degelijk iets tot wasdom.





Deze serie uit 2020 is een van de belangrijkste uit mijn oeuvre, omdat ik de manier van aanpak van toen in de jaren daarop heb ontwikkeld tot een standaard aanpak die ik gebruik bij elk nieuw kunstproject:
Het gevolg is dat sinds Tucson elke serie een specifiek en herkenbaar palet heeft, wat zorgt voor de esthetische synergie tussen individueel karakter en saamhorigheid. En dat was van 2017-2026 een van de belangrijkste onderdelen van mijn ‘waarom’.



Een wandeling door de tuinen en kassen tijdens Hortus by Night voelde als een reis naar een andere planeet waar bomen het voor het zeggen hebben. Die sprookjesachtige geborgenheid heb ik in 2019 vastgelegd in een serie van tien schilderijen die ik tot digitale patronen heb gemaakt en heb laten drukken op sjaals, kussenhoezen en tafellakens.
Studio Glashelder ontwierp een collectie bijpassende glazen ringen om bij de sjaals te dragen. Mijn verhaal werd later dat jaar gepubliceerd in het Hortus Magazine. Een deel van de opbrengst van de verkoop van de Hortus by Night Collectie heb ik gedoneerd aan de Hortus voor de renovatie van hun Drieklimatenkas.





De serie waar het allemaal mee begon, na mijn bezoek aan de Majorelle tuin in Marrakesh in 2016.
Wat was het dat me daar in die Majorelle tuin zo had gegrepen dat ik het niet wilde loslaten? Dat ik ermee bezig wilde blijven en het wilde recreëren zodat ik me ermee kon blijven omringen? Wat kende ik niet uit mijn eigen leven tot dan toe en waarvoor moest ik naar Afrika afreizen om het te ontdekken? Het antwoord bleek: veiligheid.
Mijn leven is die week in Marokko veranderd op meer dan één manier. Ik heb daar in 2016 al dingen begrepen die ik nu, bijna tien jaar later, pas onder woorden kan brengen en in perspectief kan plaatsen. Toen schreef ik al: Afrika geeft me mijn lichaam terug. Dat was meer waar dan ik ooit had kunnen vermoeden.




In mijn online shop ontdek je de mooiste
Allemaal bedrukt met reproducties van origineel werk of daarvan afgeleide patronen.